Column Woonplaats Wijkfeest

Voor elke uitgave van het huurdersmagazine Woonplaats schreef ik een column over mijn leven en werk: ‘Mieke Lenting is freelance copywriter. Op www.woordhuis.nl schrijft ze over schrijven en haar leven. In elke Woonplaats vertelt ze hoe die twee (niet) samen gaan.’

Achter het wijkfeest
Ik ben veel te laat. Fietsend door de wijk verlies ik stukjes tomaat en feta bij elke scheve klinker. Het leek zo simpel toen ze me vroegen en ik joviaal riep ‘tuurlijk’. Helpen met een feest voor de hele buurt, hartstikke leuk. Niet gehinderd door enige kennis van organiseren kwam ik bij ons eerste overleg; voor me lag een vel vol enge taken, die zouden we gaan verdelen. ‘Tafels regelen’. ‘Een optreden boeken’. ‘Subsidie aanvragen’. Eerst hoopte ik dat er meer mensen waren dan taken. Toen ging ik heel lang naar de wc. Maar bij het laatste punt – hapjes maken uit verschillende culturen – zei iemand: ‘Jij doet nog niks, wat dacht je hiervan?’. En piepte ik: ‘Tuurlijk’.

‘Ik zag de verbrande souffleetjes en taaie humus voor me, waar ik net nog loeitrots op was.’

Gisteravond kwamen we voor het laatst bij elkaar en echt iedereen wist de rest te verbazen. Achmed had niet alleen subsidie van de gemeente, maar ook van allerlei bedrijven. Titia had een Afrikaanse band, een Hollandse volkszanger en een tango dansgroep. ‘Allemaal uit de buurt hoor’, zei ze bescheiden. (Welke buurt? Onze buurt?) Ik zag de verbrande souffleetjes en taaie humus voor me, waar ik net nog loeitrots op was. Zodra ik weer tuis was, mikte ik alles in de Otto. Ik begon opnieuw en kookte tot 4 uur ’s nachts. Daarna versliep ik me enorm en nu sta ik hijgend achter het eten en drinken. Mensen komen naar me toe, kijken naar het eten en bestellen een cola. Ik heb niet in één nacht leren koken, maar ik leerde wèl respect te hebben voor mijn fantastische wijkfeestcomité. Zoveel, dat ik volgend jaar gewoon weer als bezoeker langs kom.