23 april 2010

Veilig, vaardig, veewaardig

De slechtste payoffs zijn mobiel, dat is algemeen bekend. Op busjes, sprinters en vrachtwagens staan instant klassiekers. Je begrijpt mijn opwinding toen ik langs een truck met achterop ‘Veilig, vaardig, veewaardig’ reed. Een alliteratie en rijmpje in één, bekt dat even lekker. Verzaligd bleef ik ter hoogte van de payoff hangen. Meteen ontstond er een woeste file in mijn kielzog, dus ik haalde de wagen in. Nee, ik haalde de waarheid in.

Eet emotie

Payoffs zijn emoties. Ze geven je het gevoel dat het met die sneakers wèl lukt (Just do it). Dat het voer te vreten is (I’m lovin’ it). Dat je een winnaar bent (Alles kan). En voor een paar minuten gaf die payoff deze vegetariër het gevoel dat veewaardig vervoer bestaat. Maar langszij de vrachtwagen zag ik geen enkel luchtgaatje. Ik hoorde de paniek van het vee in zijn buik en ik rook de angst. Vol, vies en onder de pies. Dat had een boer met ballen erop gezet.

Vegetarische payoff

Als vegetariër kan ik trouwens maar beter een payoff op m’n voorhoofd laten tatoeëren. Dan vermijd ik de nu volgende conversatie de komende 3896 keer:
Vleeseter: ‘Bitterbal?’
Vegetariër: ‘Nee, dank je.’
Vleeseter: ‘Stukje worst dan?’
Vegetariër: ‘Nee, ik eet geen vlees.’
Vleeseter: ‘Dus je bent vegetarisch?’
Vegetariër: ‘Nee, ik ben van vlees en bloed.’

Ik geef toe dat het een subtiel verschil is. Ik bèn natuurlijk vegetariër en ik éét vegetarisch. Misschien zeg ik het zelfs wel een heel klein beetje provocerend. Lukt altijd. En dan volgt een gesprek waarin de vleeseter me:
1. Verontwaardigd op mijn lederen schoeisel wijst.
2. Boos toevoegt dat mensen omnivoren zijn.
3. Briesend vraagt wat ik dan in hemelsnaam eet.
4. Medelijdend mijn partner een biertje gaat brengen.

Aldus mijn payoff: Vleesbereidende, verwende vegetariër. Want ik maak het lekker klaar, maar zelfs dán lust ik het niet.

Stuur door via:

Reageer