19 maart 2010
Een woordje Italiaans
‘Het Italiaanse woord voor talent is Ammaniti’, zo jubelt elke flaptekst van Ammaniti’s boeken. Bij zijn uitgeverij vindt men die zin klaarblijkelijk goed gevonden. Ik zet daar wat vraagtekens bij. Volgens mij is het voor geen schrijver leuk om als oneliner te boek te staan. Anderzijds werkt het wel als een magneet op (bepaalde) vrouwen.
Ik schreef al eerder een blogje over de presentatie van Ammaniti’s nieuwe boek ‘Laat het feest beginnen!’. Daarin liet ik hen nog achterwege, maar ik had ze bij binnenkomst meteen in de smiezen. Twee giechels, die al 40 jaar meisjes wilden blijven. Over hun veel te diepe decolletés hing een zweem van hysterie en ik wist: dweepziek. Met het feit dat ze Literatuur lezen en met de Ster van de avond.
Oneliners
De kleine geneugten van een schrijver. Terwijl je naar je fans glimlacht, weet je dat ze je nieuwe boek binnenkort gaan lezen. Je weet ook dat ze het waarschijnlijk kochten vanwege die oneliner. En je weet dat jouw favoriete personage uit ‘Laat het feest beginnen!’ – de schrijver Fabrizio Ciba - hen in datzelfde boek ontmaskert. Niet met een oneliner, want dat is zijn schrijverseer te na. Maar minstens even pakkend: ‘Ze wilden alleen hun eigen persoonlijke gesprekje met de ster, hun eigen handtekening, hun eigen moment met het idool. Als ze konden, zouden ze een stukje van zijn kleren afrukken, een lok van zijn haar, een tand, en dat als relikwie mee naar huis nemen’.
De Fabrizio in Niccolò
In de pauze kijk ik naar de schrijver. Gevangen achter een tafel met als enige wapen zijn pen. Snel een krabbel zetten, door naar de volgende. Tot de beide dweepziekjes hem bereiken en de rij minutenlang ophouden. Hij lacht beleefd, maar zou willen dat er wat meer Fabrizio in hem zat. Hij wil opstaan, weglopen met het lekkerste wijf uit de zaal en erom gewaardeerd worden. Ik wil hem helpen, maar wat kan ik doen? Terwijl ik em zo zie zitten schiet me maar één ding te binnen. Wat is het Italiaanse woord voor ‘Zeg moppie, zie je die enorme rij achter je?’.
