11 maart 2010

Poepneuzen

Mijn nichtje Noémi heeft nu al een taalbarrière. In haar kleine woordenschat schuilt een groot en gapend gat. Ze kan mijn naam niet zeggen. M’n moeder en zus oefenen met haar. ‘Zeg eens Mmmm.’ Noémi: ‘Mmmmm!’. ‘Zeg eens Mie.’ Noémi: ‘Mie!’. ‘En nou zeg je Mieke.’ Noémi: ‘Knuddel!’. Ha, ha Knuddel! Eerst vond ik dat grappig. Toen hoorde ik haar ‘Inda, Indy, Tijhe en opaatje’ zeggen. Vrij vertaald van juffrouw Linda, tante Cindy, vriendje Stijhe en opa Opaatje. En begon het van binnen te gisten.

Al gauw werd het de ‘running gag’ van de familie. ‘Zeg eens levensloopbestendig’. Noémi: ‘Evensloopbestendig’. En dan de Knuddel inkopper er meteen achteraan, hè.

Deadline

Volgend weekend komt ze logeren. Dus ik heb alvast in niet mis te verstane taal te kennen gegeven: het is ‘lieve tante Mieke’ of helemaal niks. We hebben allemaal zo onze spraakverwarrinkjes, maar dit loopt gierend uit de klauwen. Dus als er niks gebeurt is het heel simpel. Dan gaat deze tante geen snotluiers en poepneuzen meer verschonen!

Stuur door via:

Reageer