26 februari 2010
Ik was nog nooit in zo’n mooi theater als Concordia. Stoelen bekleed met rood pluche, sierlijke ornamenten aan het plafond en een heerlijk sfeertje. Het was zelfs zo knus, dat een deel van het grijze postduiven publiek een oogje dicht deed tijdens de voorstelling. Vreemd genoeg waren wij de jongste in de zaal. Terwijl de avond draaide om de geniale, ondanks zijn 1 meter 60 toch heel aantrekkelijke en temperamentvol Italiaanse schrijver Niccoló Ammaniti. De held van Kluun, Saskia Noort en Herman Koch en die worden toch gelezen door een jong publiek. Heb jij Ammaniti nog niet ontdekt? Dan komt dit blogje net op tijd.
Ammaniti schreef bestsellers als ‘Ik haal je op, ik neem je mee’, ‘Ik ben niet bang’ en zijn nieuwste boek ‘Laat het feest beginnen!’. De ene na de andere hit rolt uit zijn pen. Ter ere van zijn laatste manuscript reisde hij dan ook wekenlang als een soort rockster door Nederland. Minus een band, sterallures en een gestyled imago, maar desalniettemin aanbeden door dertigjarige meisjes. Of dertig- tot zestigjarige meisjes, want ik stond bepaald niet als enige met rode konen in de rij voor zijn handtekening.
De avond in Concordia was georganiseerd door boekhandel Broekhuis en de Twentsche Courant Tubantia. Er waren Tubantia columnisten en een opera zangeres met humor. Deze Quirine Melssen was de andere stralende ster van de avond. Ze zong nummers uit haar show Vesuvio begeleid door een celliste en accordeonist. Met z’n drieën maakten ze fantastisch muzikaal cabaret en kregen de hele zaal in een deuk (hier en daar schrok iemand uit z’n remslaap). Grappige opera. Dat hoor je toch niet vaak.
Je kunt er natuurlijk op wachten dat een producent Ammaniti op het spoor komt. Eerst alleen om een boek van hem te verfilmen, maar al snel wil men hemzelf in de hoofdrol. De Romeinse auteur als acteur. Misschien is dit straks de enige manier voor schrijvers om nog droog brood te verdienen. Van de opbrengst van je e-book moet je het niet meer hebben; die wordt dan overal gratis gedownload. Uit Amerika waait al snel een catchy naam over: wractors (writers/actors). Straal in het verhaal dat je zelf bedacht. En zo leidt een feestelijke boekpresentatie zomaar tot de ondergang van een teruggetrokken beroepsgroep.
The end.