3 februari 2010
De donkere kanten van Social Media
Er zijn kanten aan social media waar je nooit iemand over hoort. Ik ben toch niet de enige met netjes opgeborgen blunders? En die komen allemaal keihard terug, wanneer hoofd- of bijrolspelers op je Hyves of LinkedIn opduiken. Ik noem een spijtige onenightstand. Of in mijn geval iets braver en veel gênanter. Het contact met m’n oude vriendin Marieke, waardoor mijn eindejaarstentamen Journalistiek een mentale come back maakte. En het contact met wat ex-klasgenoten, dat een Paradiso blunder weer tot leven riep.
Journalistieke jaartallen
‘Journalistiek?’ hoor ik je denken. Klopt. Das war ein mal, voordat het copywriting begon. Een heerlijk jaar lang treinde ik met m’n maatje Marieke (een gefingeerde naam overigens) Zwolle voorbij, naar Amsterdam. We vonden school in het algemeen maar saai, Hogeschool Windesheim specifiek een hel en onze klas een stelletje liberalen om een kapitalistische krant mee te beginnen. Zij zijn trouwens het journaille van vandaag, stel ik me zo voor.
Het eerste jaar Journalistiek sloot men toen traditioneel af met een jaartentamen. Daar kon je niet voor blokken. De vragen gingen over alle nieuwsfeiten van het afgelopen jaar. En dan niet ‘Welk slootje in Slijpgaten slibt dicht door koeienpoep?’, maar de grote verhalen. Nationaal, internationaal, mondiaal. Ook al was het regionaal geweest, voor iemand als ik die nooit een krant las was er bij voorbaat weinig hoop. Toch presteerde ik nog slechter dan verwacht. Ik had geloof ik een drie ofzo, maar ik kreeg een één! Waarom? Omdat ik bovenaan het tentamenblaadje bij ‘datum’ had geschreven 16 juni 1996. En het was 1997.
Paradise lost
Na dat jaar Zwolle/Amsterdam koos ik gewoon fulltime voor Amsterdam en ging ik er Tekstschrijven studeren. Dat begon met een heleboel feesten ter kennismaking. Eén van de eerste was niet de minste: Hogeschool InHolland had poptempel Paradiso afgehuurd. Ik was er nog nooit geweest, maar had wel genoeg gehoord. Dus vond ik het ook uitgesproken tof van onze school.
De bewuste feestavond brak aan en ik was er op gekleed. Je zag zo dat ik naar een fantastisch feestje ging. Alsof zelfs mijn fiets het wist, zo stond ie daar op me te wachten. Maar helaas. Mijn fiets liet zich door mij leiden. En ik was er dus nog nooit geweest. Het centrum van de stad vond ik nog vrij vlot, maar het Leidseplein? Toen ik eindelijk dan toch arriveerde was het ver na middernacht. Als een omgekeerde Assepoester met alleen m’n schoenen die nog intact waren. Mijn make up was verwoest, mijn spirit geknakt. Ik sloop naar binnen en daar werd nog eens overduidelijk hoe on-Amsterdams ik werkelijk was. Mijn late entree werd fasionably opgevat en mijn look grungy. Het werd een fantastische nacht en we eindigden slapend met een hele groep op het Centraal Station. Maar dat stille gevoel van wanhoop terwijl ik moest zoeken naar Paradiso, zou ik nooit vergeten.
Dacht ik. Want ik had er natuurlijk nooit meer aan gedacht, totdat… begrijp je mijn punt? En als ik geen tekstschrijver was geworden, met een gezellig weblog op m’n site, dan had ik deze verhalen zelfs nooit op hoeven schrijven. Gelukkig doe ik nog niks met Facebook en Twitter.
