25 februari 2009
Woordhuis bestaat in elk geval al sinds 1800. Niet als mijn bedrijf in tekst en concept, maar gewoon als achternaam. U begrijpt, dat lijkt mij nou een geniale achternaam. Ik verzon Woordhuis pas rond 1997 (dacht ik tenminste, de voltallige familie zal dat anders zien). Leuk woord en het dekt de lading; ik heb een pleur woorden in huis, wel twee boekenkasten vol.
Een naamsverandering heb ik nooit echt overwogen. Al kwam ik één keer in de verleiding, toen ik net voor mezelf begon. Op een feestje ontmoette ik ontwerper Elroy Klee (tegenwoordig van Ontwerp Atelier Enschede). Hij was al een tijdje zelfstandig bezig, ik begon net en wie weet konden we wel eens wat samen doen. Om te beginnen zou hij een huisstijl voor me ontwerpen. Een paar weken later boog ik me in het Enschedese Atrium over zijn ideeën. Tof concept met pennenkrassen, leuk logo ook...en toen zag ik het: Mieke Woordhuis. Jaaaaah!
Elroy dacht echt dat het m’n achternaam was en vond het al even toevallig als grappig. Ik besefte me dat ik volgens de Twentse traditie (Bouwbedrijf Oude Vrielink van Jan Oude Vrielink, Reclamebureau Wiegerink van Jan Wiegerink en Autobedrijf Morssink van Jan Morssink) ook gewoon voor Tekstbureau Lentink had kunnen kiezen. Deze regio schrijft m’n achternaam toch met een k. Maar de rest is geschiedenis en het is Woordhuis gebleven. Eerst Woordhuis tekstschrijven, later tekst en concept, en wie weet staat er in de toekomst alsnog ink achter. Inkorperate.
En nu. Nu hebben mijn vriend en ik net een huis gekocht, hebben we weken – wat zeg ik – maandenlang tussen bloed, zweet en tranen geleefd, om uiteindelijk na de verhuizing te constateren: het klopt. Als je er eenmaal woont doe je niks meer. Ook al is er van een finishing touch geen sprake, wij gaan vanaf dag 1 liever stappen, uit eten of aan de wandel. Nou maar hopen dat ik in de kroeg, het theater of het bos niet ineens een Woordhuis tegenkom. Wie weet loert het zwichten voor die naam onder de maagdelijke laag verf op onze muren...