25 mei 2009
Ik zeg telkens weer tatata tegen mijn nichtje. En zij beschouwt het overduidelijk als volwaardige communicatie. Zij verkeert in het pre-denk stadium. Volgens Descartes bestaat ze eigenlijk nog niet eens. Maar daar zijn mijn zintuigen (met name oren en neus) het zeker niet mee eens.
Gebeurt denken eigenlijk wel met woorden? Heb je een alfabet nodig om te weten dat je wil kruipen of slapen? Eigenlijk begint het menselijk denken, met een innerlijk zeker weten: dit voelt absoluut als honger, dus ik wil eten. Nu ben ik moe en moet ik slapen. En dit is nou eenmaal om te janken. Woordeloze oerinstincten.
Een paar weken geleden zag ik een jonge wetenschapper aan tafel bij De Wereld Draait Door. Zij probeert te meten wat er in de hersenen van adolescenten gebeurt. Als ze daarmee klaar is, hoop ik dat ze meteen gaat ontdekken wat zich in het breintje van een baby voltrekt. Wanneer gaan denken en taal samenwerken? Of denk ik nou het ondenkbare?