19 oktober 2009

Keiharde copy

Het was zo’n dag van harde resultaten. De redactie van het magazine waar ik aan schreef had een deadline gesteld. Voor wie daar niet in thuis is: er zijn drie soorten deadlines. De eerste is een gewone en daar doen wij copywriters weinig op uit. De tweede is een harde, waar vaak de dit-had-vorige-week-al-af-moeten-zijn sfeer omheen hangt, en die halen we dan ook. Vaak wel. De derde is de keiharde deadline en die zegt: we staan al met één been bij de drukker/websitebouwer/regisseur of andere figuur die de tekst naar zijn uiteindelijke bestemming gaat brengen. Haal je dit niet, dan valt het doek. Voor jou. Meestal keihard.

Koffietijd

Op keiharde deadlinedag is alles emotie. Zo ook vrijdag. De ochtend begon met een intense snak naar koffie en een irritant lege padspot. Ik fietste keihard naar de super voor een nieuwe zak. Deadline: half 9, anders vertraagt de boel daarboven. Om vijf voor half ging de eerste slok naar binnen. Net binnen de tijd. Een oefenwedstrijd voor de rest van keiharde deadlinedag.

Nooit meer schrijven

Vervolgens staarde ik in opperste wanhoop naar een knipperende cursor. Tien gruwelijke minuten lang dacht ik dat ik nooit meer zou schrijven. De tweede koffie leek even slap als ik. De keiharde cursor sneed door mijn ziel. Maar toen gingen daar de vingers. Van de h naar de é. Van de p naar de e naar de t naar de e naar de r. Hé Peter. De kop die straks vast keihard zou sneuvelen.

De roes

De rest van de tekst tikte ik in een roes. Mijn vingers schreven terwijl mijn ogen de minuten weg zagen tikken. Vlak voor half elf stond het erop. Nu kwam het erop aan dat het stadhuis mijn gevoel van urgentie deelde. Voorafgaand aan het interview had ik de gewone/harde/keiharde deadline wel genoemd, maar ja. Naast de begroting van de stad Enschede en een diner met een delegatie van het ministerie vond ik de importantie van deze tekst zelf ook wel wat verbleken. Toch voegde ik een rood uitroeptekentje toe aan de mail en: verzenden.

Totaal onvoorbereid

Nog voordat ik het theatrale hoogtepunt van die laatste minuten voor de deadline bereikte had ik al een antwoord. Tekst was helemaal akkoord. Geen letter aan veranderd. Nergens om, maar dat vind ik nou wereldklasse. Zo haalt een mens de keiharde deadline op haar slofjes. Een prachtige ontknoping, ook al was ik totaal onvoorbereid. Mijn plannen om de stress te verbijten met keihard doorschrijven waren verijdeld. De rest van de middag keek ik in een ongrijpbare stemming naar de akkoord mail. Totdat één minuut voor de deadline de telefoon ging en ik ineens besefte: shit! Nou moet ik em zelf wel doorsturen! 60, 59, 58...

Stuur door via:

Reageer