22 juli 2009
Als barvrouwen huilen gaan barmannen dicht
Een boek vol boektitels + miniplots. Zondagmiddag bedacht ik de eerste twee. Geïnspireerd door uren stil zitten zonder veel afleiding; laat ik de omstandigheden eerst maar eens schetsen. De avond ervoor stapte ik met Josine op de trein richting een housewarming bij Marleen, in Amsterdam. Josine en ik hadden de boel goed op de rails: in Hengelo instappen, hele weg kletsen en op Centraal uitstappen. Heb jij dat onlangs nog gedaan? Dan stond jij vast ook verrast te kijken op eindpunt Schiphol?
Op noar Grun'
Dat hebben ze namelijk veranderd. Je moet nu overstappen op Hilversum. Dus wij vanaf Schiphol snel in de volgende trein naar Centraal en die ging al binnen vijf minuten. Nog wel even raar gekeken naar de bezwete Groninger die vroeg ‘Is dit al het deel veur Gruningn’ of mo’k dan verderop wee’n?’Maar goed: wij weer kletsen. Totdat via de speaker klinkt: het volgende station is Amsterdam WTC. K*#t. Was het toch de trein naar Gruningn’.
Dwars door Amsterdam
Minuutje later stonden we weer op gele borden te turen. Geen treinen naar Centraal? Niet één kleintje? Pakken we toch de metro! Oh, die rijdt niet tot 13 augustus. Dan wordt het de tram. Intussen het front maar even gebeld dat we steeds werden omgeleid (tja, de NS hè) en nu de toeristische route namen. Dat hield in: eruit op het Leidseplein en een stief kwartiertje lopen naar het Westerpark. ‘Ik loop jullie wel tegemoet’, zei Marleen. Na een bijna-aanrijding door een ambulance, hoge nood bij Josine en hoge nood bij mijn voeten in de (hele mooie) schoenen, zagen we haar. Daar kwam ze aan. Ze rondde net de bolling van de ophaalbrug. We waren er. Ons eindpunt. Klaar om ons in haar nieuwe huis te laten verwennen.
Dat verwennen ging als een trein. Lekkere hapjes, heerlijke wijn en nog een dansje gemaakt in de Flexbar (iedereen hip en aan de house).
De boektitels en plots
Tijdens de terugweg ontvouwde zich wederom een boeiend reisschema. Ook deze trip - die maximaal twee uur mocht duren - nam bijna vier uur in beslag. Dit keer echt vanwege de NS en werkzaamheden bij Deventer. Onderweg greep Josine naar haar boek. Ik lees voor geen meter als er om me heen wordt gepraat, dus ik droomde het raam uit. En toen schoten ze me te binnen: ‘Als barmannen huilen gaan barvrouwen dicht’ en ‘Het reizende vlees (Of: Het rijzende vlees)’.
Als barmannen huilen gaan barvrouwen dicht
Een dorpje heeft twee kroegen. De concurrentiestrijd is hard, alles is geoorloofd, en de situatie trekt veel toeristen. Bij Julian Kleinen komen de gasten lachen en dansen. Bij Paula Faarmens komen ze praten en drinken. Ze luistert onaangedaan naar hartverscheurende verhalen, oordeelt niet en stuurt haar gasten met lichte ziel naar huis. Geen drama kan haar raken. Dan komt Julian met een uitdaging. Als hij haar kan laten schateren van de lach, moet haar kroeg dicht. En als zij hem kan laten huilen van verdriet, moet zijn kroeg dicht. De strijd barst los, iedereen in het dorp kiest een kant. De vreemdste figuren komen goud zoeken, in de hoop dat zij het lachen of huilen bewerkstelligen; clowns, De Schaterende Acteur en De Schoonheid Die Iedereen Die Haar Niet Kan Bezitten Laat Huilen. Niks werkt, totdat beide partijen naar het ultieme wapen grijpen: zichzelf.
Het reizende vlees (Of: Het rijzende vlees)
Yosef woont in een klein boerendorp in het oosten van Israël en zijn grootste wens is een vrouw te worden. Tamar leeft in Tel Aviv en zij voelt zich een man. Ze ontmoeten elkaar online en besluiten elkaar te helpen. De één heeft vlees te veel – een mooi exemplaar dat uitstekend functioneert - en de ander komt tekort. Samen zoeken ze het internet af naar een arts, die beide ingewikkelde operaties kan doen. Ze vinden Raoul Shemiz. Hij lijkt de ideale dokter. Shemiz is duur, maar overtuigend. Hij kan precies doen wat zij willen. Hij reist zelfs op eigen kosten naar beide patiënten, voor een persoonlijke intake. Dan begint het voortraject met hormoonbehandelingen. Er gebeurt van alles met hun lichaam en ze corresponderen bijna dagelijks via de mail. Yosef is de eerste die geopereerd wordt. Als hij ontwaakt na de operatie voelt hij zich geamputeerd. Hij hoopt dat het gevoel voorbij gaat en dat Tamar gelukkig wordt met zijn penis. Maar dan blijkt dat Shemiz zijn reis met het vlees naar Tel Aviv nooit heeft volbracht. Wat is er gebeurd? Yosef en Tamar gaan samen op zoek.
