25 juni 2009
To those about to rock, we salute you
Afgelopen dinsdag, rocken op AC/DC in een uitverkochte ArenA. Fenomenale show. Met striptease van Angus Young en dat deed ie warempel nog sexy ook. Met een gigantische solo act van Angus Young, waarbij de gitaar het verlengstuk was van de man (u snapt wel welk stuk). En met virtuositeit van Angus Young, die de sterren deed verbleken. De rest van de band ook trouwens.
Eerst langs Deventer
Eerder die middag, op weg naar Amsterdam, stopten we in Deventer voor een bezoek aan Rob + Petit. Deze internet en identiteit kunstenaars maakten mijn website, die we nu gaan upgraden. Dus samen met hen de plannen doorgenomen. En natuurlijk kwam de meest gestelde vraag van de afgelopen tijd aan bod: ‘Zijn jullie niet veel te jong voor AC/DC?’ Maar zoals de duizenden fans die avond in de ArenA bewezen, is niemand te jong voor hun muziek. Of te oud. Zelfs de band zelf niet.
Mythisch slecht
In de mythe rondom AC/DC, kortom, wordt geen woord gelogen. In die andere mythe helaas ook niet. Over de slechte akoestiek van de ArenA. (Ik vroeg Rob van Rob + Petit of hij al eens in de ArenA was geweest en of het inderdaad zo slecht was. Hij quasi-grapte: ‘Geen idee hoe de akoestiek daar is. Maar als het op de grasmat lijkt en op de spelers die er rondlopen, kan het niet veel goeds zijn.’)
Het oeuvre
Ik ben niet bekend met het complete AC/DC oeuvre, maar bij klassiekers als ‘Whole lotta Rosie’, ‘Highway tot Hell’ en ‘Thunder’ blèr ik toch een aardig deuntje mee. Dat was maar goed ook, want de teksten moesten we grotendeels zelf verzorgen. Zanger Brian Johnson kwam nauwelijks aan het woord. Althans, niet verstaanbaar. Maar dat kon ons niet deren. De show denderde voort van het openingsnummer Rock ’n Roll Train tot de afsluiter For Those About To Rock. Brian, Angus, Malcolm, Cliff en Phil: we salute you!
