8 juli 2009
Als het aan m’n blog lag (of: de Belgische exit)
Als het aan m’n blog lag, dan schreef ik elke dag. Maar er zijn dagen dat ik liever anderen aan het woord laat. Afgelopen vrijdag en zaterdag bijvoorbeeld. Wij zwegen met 80.000 man, terwijl Chris Martin, Mike Skinner, Guy Garvey, Nick Cave, Alex Kapranos en vele anderen hun taalkunsten vertoonden. Of nou ja, ‘zwegen’. Zo af en toe zongen we een moppie mee. Want wat rockt Rock Werchter! Lees en beleef.
Ze slopen de pompen
We arriveren op de tweede dag van het festival. De navigatie stuurt ons de laatste 34 kilometer over Belgische binnenwegen. Dat is alsof je met je auto in de mosh-pit zit. Rammelend bereiken we het dorp en daar trilt de grond nog na van de vorige avond: the Prodigy als slotact op het hoofdpodium. Twee uur later hebben we een campingplek gevonden, de tent opgezet, onze luchtbedpomp gesloopt, die van de buren geleend en gesloopt (sorry!) en eensgezind beide pompen weer gerepareerd.
Macvibrant
Tijd om het echte terrein te betreden. Amy Macdonald is midden in haar set. Als je haar zo bezig hoort weet je zéker dat de grond nog natrilt. Komt die vreemde vibreerstem uit dat blonde keeltje? Maar allee: je kent de liedjes van de radio, de zon schijnt, het bier is koud en al snel sta je mee te trillen. Eh..zingen.
Londonse poëet
Dan komt het voorlopige hoogtepunt van het festival. Elbow! There’s a hole in my neighbourhood in which of late I cannot help but fall. En dat uit volle borst uit alle keeltjes om ons heen, gevolgd door de pauken op het podium. Werchter kan al niet meer stuk. Na Elbow gaan we richting Pyramid Marquee (kleiner podium in een tent) voor The Streets. Met voorman Mike Skinner, de straat poëet van London City. Tot het optreden begint proberen we onze eigen elbows te likken. Het was een mooi persoonlijk hoogtepuntje geweest, maar blijkt fysiek inderdaad uitgesloten. En dan komt het hoogste hoogtepunt van Werchter! Voorlopig dan.
Geniale vertel-zing teksten
Bij ‘ze breken de tent af’ moet voortaan een plaatje van Mike Skinner in de Pyramid Marquee staan. Achteraf keek ik vreemd op dat de tent niet echt in een propje in de hoek lag. Terwijl Skinner het optreden zelf niet zo boeiend vond, blijkt uit zijn blog. Wat wil je ook, als je net van de main stage van Glastonbury bent gestapt. Maar ik hoorde mijn grootste muzikale ontdekking van 2002 eindelijk live zijn geniale teksten vertel-zingen. En ik was gelukkig. Als het nog beter zou worden qua optredens, dan zeker niet vandaag.
De Belgische exit
Tuurlijk werd het beter en natuurlijk nog diezelfde dag. De show van Coldplay. Zware muziek? Te diepe teksten? Niet als ze live voor je neus staan. Chris Martin is enorm grappig. Alle bandleden stonden met een grote glimlach te genieten van het optreden (doe ze dat maar eens na, Kings of Leon). Het was meer dan twee uur later, dat we massaal zingend het veld af schuifelden. Viva la vida, whohohooo hoohoo o! En dankzij een origineel Belgische exit, hield het zingen nog uren aan; met 80.000 man mochten we door één uitgangpoortje. En zelfs dat was een hoogtepunt.
