Wacht op de film

Vorige week hield ik een bijzonder boek voor het eerst in m’n handen. Intussen kan ik em niet meer wegleggen en typ ik met mijn neus – die dat niet in de vingers heeft. Wat is er met dit boek? Het kreeg goede recensies van de Volkskrant, de Telegraaf, NRC Handelsblad, De Standaard en het Financieel Dagblad. Van The Washington Post, USA Today, Publishers Weekly en The New York Times. Van Opzij, Vrouw, Vrij Nederland en Margriet. Van Libelle, Elsevier en Trouw. Een roman, die al dat opgehemel waarmaakt. Een Keukenmeidenroman.

Langdradig

Over dit boek zijn de serieuze, luchtige, linkse, rechtse, geëmancipeerde, economische en roddelpers het met elkaar eens. Het woord ‘doelgroep’ wordt inhoudsloos. Te veel eer, dacht ik, dit wordt een afknapper. Maar nee. Het sleept je gewoon mee. Ik stoor me nergens aan. Niet aan de verteltrant, niet aan de personages, niks. Ik ben nu ongeveer halverwege en net las ik een recensie van een andere lezer. Die zei dat ‘De 2e helft langdradig wordt’. Ik mag het hopen. Anders is dit gewoon het einde der boeken.

Draakje

Gelukkig komt er dan zeker een film van. Een heerlijk teleurstellende draak van een film, om de wereld weer in balans te choqueren. Ik kan er alleen maar op wachten.