Rock Werchter (of: de Belgische exit)

Als het aan m’n blog lag, dan schreef ik elke dag. Maar er zijn dagen dat ik liever anderen aan het woord laat. Afgelopen vrijdag en zaterdag bijvoorbeeld. Wij zwegen met 80.000 man, terwijl Chris Martin, Mike Skinner, Guy Garvey, Nick Cave, Alex Kapranos en vele anderen hun woordkunsten vertoonden. Of nou ja, ‘zwegen’. Zo af en toe zongen we een moppie mee. Want wat rockt Rock Werchter!

Ze slopen de pompen
We arriveerden op de tweede dag van het festival. De navigatie stuurde ons de laatste 34 kilometer over Belgische binnenwegen; dat is alsof de auto in een mosh-pit zit. Rammelend bereikten we het dorp.
Twee uur later hadden we een campingplek, de tent opgezet, onze luchtbedpomp gesloopt, die van de buren geleend en gesloopt (sorry!) en eensgezind beide pompen weer gerepareerd.

Macvibrant
Tijd om het echte terrein te betreden. Amy Macdonald is middenin haar set. Komt die vibreerstem uit dat blonde keeltje? Maar allee: je kent de liedjes van de radio, de zon schijnt, het bier is koud en al snel sta je mee te trillen. Eh..zingen.

Londonse poëet
Dan volgt het voorlopige hoogtepunt van het festival. Elbow! ‘There’s a hole in my neighbourhood in which of late I cannot help but fall’. En dat uit volle borst uit alle keeltjes om ons heen, gevolgd door de pauken op het podium. Werchter kan al niet meer stuk.

Na Elbow togen we richting The Streets met voorman Mike Skinner, straatpoëet van London City.

Vertel-zingen
Bij ‘ze breken de tent af’ mag voortaan een plaatje van Mike Skinner staan. Terwijl Skinner het optreden zelf niet eens zo boeiend vond, blijkt uit zijn blog. Wat wil je ook, als je net van de main stage van Glastonbury bent gestapt. Maar ik hoorde mijn muzikale ontdekking van 2002 ein-de-lijk live zijn teksten vertel-zingen. En ik was gelukkig. Als het nog beter zou worden qua optredens, dan zeker niet vandaag.

De Belgische exit
Tuurlijk werd het beter en natuurlijk nog diezelfde dag. Met de show van Coldplay. Hoor je ze op de radio dan is het best zware muziek, maar niet als ze live voor je neus staan. Zanger Chris Martin is grappig en de bandleden stonden met een grote glimlach te genieten van het optreden (doe ze dat maar eens na, Kings of Leon). Het was meer dan twee uur later, dat we massaal zingend het veld af schuifelden. Viva la vida, whohohooo hoohoo o!

Het zingen ging nog uren door, dankzij een origineel Belgische exit. We mochten ons met 80.000 man door één uitgangpoortje wringen :-) En zelfs dat was een hoogtepunt.