Cabaret: Sara Kroos

Het zijn culturele tijden. Alles begon met een avondje Sara Kroos, een week of drie geleden. Ik ging samen met een vriendin en we hadden balkonplaatsen, dat wist ik al wel. Dat ze zo hoog lagen wist ik nog niet. Het enige dat we eruit kregen tussen onze aankomst en Sara’s opkomst was: ‘Tjezus…’ ‘Ja…’.

Grootste grap

Toch waren die stoelen achteraf de grootste grap. Een publiciteitsstunt van het theater? Hele balkon leeg, maar dan wel de achterste rij volzetten en in het persbericht: ‘de zaal was weer tot de nok gevuld’.

Stilte

Ver beneden ons werd gebruld en gebulderd, maar wij konden niet lachen. Misschien was het de angst. Misschien zaten we in het oog van de lach, waar de stilte regeert. Hoe dan ook.

Zelfmoordenaar

Ik miste een rode draad, ik miste de clou van de liedjes en ik wou dat ik het vele schreeuwen ook had gemist. Toch is één grap blijven hangen: Een zelfmoordenaar laat een cliché briefje achter ‘ik kan het allemaal niet meer aan’. Sara: Nou, dat heb ik zo vaak in een pashokje.

Mijn vriendin vatte het treffend samen met: Ach, anders had ik vanavond thuis gezeten…